In de wachtkamer van de huisarts zie ik hoe een meneer met een witte baard zorgvuldig een antiek ogend boek met de titel “De wonderen der natuur” in een kartonnen doosje stopt. Mijn hart roept direct: “Natuur! Oud boek! Ja! Praten over boeken en natuur!”.

Maar de meneer is zo aandachtig bezig dat hij geen oog heeft voor mij en m’n enthousiasme.

Geeft niks, want ik blijf blij over wat ik zag. Ik slik m’n kletspraatje in en lees verder in de krant die altijd in de wachtkamer ligt.

Als mijn favoriete assistente V. me na een kwartier in het voorbijgaan in het oog krijgt, groet ze en knijpt onopvallend even in m’n schouder. Ze prikt al een jaar of vijftien elke maand een injectienaald in m’n bil en dat schept een band. V. is geweldig.

Als ik opkijk zie ik dat de meneer met de witte baard de uitwisseling heeft gezien en met me mee glundert: “Wat een lieve vrouw is V. hè?”

We praten over hoe fijn we de praktijk beide vinden. Dat je je bij assistente V. en huisarts S. nooit een nummer voelt. En dat ze het wel heel druk hebben, nu S. tijdelijk zelf is uitgeschakeld.

De meneer vertelt: “Bij dit soort dingen zoek ik vaak een gedicht uit. Een tijd terug voor de mensen op de markt waar ik vaak kom. Die man deed altijd heel stug tegen me, net alsof hij een hekel aan me had. Zijn vrouw niet. Op een dag was de marktman er opeens niet meer en ik hoorde dat hij in het ziekenhuis lag. Ik heb toen een gedicht voor hem uitgekozen van Babs Gons, ken je die?”

Ik knik, 

“Ik schrijf dat gedicht dan met de hand over en geef het. Toen de marktkoopman weer terug was, straalde hij elke keer als ik langskwam. Wat kan dat dan veranderen hè? Voor dokter S. heb ik vorige week ook een gedicht uitgekozen. Van eh… ik kan er niet op komen. Maar over een man die bij de gemeente werkt en opeens een buizerd wordt en kan vliegen. En wat hij dan allemaal ziet en hoe hij dan na een tijd weer terugkomt op z’n werk. Net als S. nu. Die komt ook straks terug op z’n werk met een andere blik. Ik hoop dat hij het mooi vindt.”

Ik weet wel zeker dat dokter S. het mooi vindt. Iemand die met zorg gedichten uitkiest die bij een persoon en een situatie passen en ze dan met de hand overschrijft. Dat kan niet anders dan mooi zijn.

Het doet me denken aan het tweede deel van een quote die ik laatst terug vond in m’n notities. Iets wijs dat duurzaam productontwerper Suseela Gorter en ik kennelijk drie jaar geleden samen zeiden: “Perfectionisme is stroop, aandacht is goud.”

En zo is het.

P.S. 

Mocht je nog goede overschrijft-tips hebben; laat het hieronder vooral aan de hele wereld weten :~) 

En dank aan fotograaf Laura Rivera via Unsplash voor de foto van het stapeltje boeken dat ik kon gebruiken voor het beeld helemaal bovenaan.